Niezwykła kolekcja sów w Pałacu Nowym / Fot. R. Sawicki/UMB
– Przyjeżdżają do nas ludzie z odleglejszych stron, zwiedzają, spacerują i mówią: to jest fajne miejsce! – mówi Andrzej Gawroński, koordynator Zespołu Pałacowo-Parkowego Ostromecko.
Zespół Pałacowo-Parkowy w Ostromecku znalazł się w pierwszej piątce najpiękniejszych polskich pałaców w premierowym Rankingu Polskich Zamków i Pałaców Magazynu Travelist. Obiekt zdobył 7,73 proc. głosów i zajął 5. miejsce w ogólnopolskim zestawieniu.
Roman Laudański: – Jak zareagowałeś na wyniki konkursu i piąte miejsce dla Ostromecka w Rankingu Polskich Zamków i Pałaców Magazynu Travelist?

Andrzej Gawroński: – Nieprawdopodobnie zaskoczyło mnie to, że zostaliśmy zauważeni! Podczas trwania konkursu uważałem, że dużą nobilitacją jest już dla nas miejsce w pałacowej piętnastce. A piąte miejsce?! Sukces! Praca całego zespołu nie poszła na marne. Przyjeżdżają do nas ludzie z odleglejszych stron, zwiedzają, spacerują i mówią: To jest fajne miejsce!
– Czy możemy mówić o fenomenie Zespołu Pałacowo – Parkowego w Ostromecku?
– Fenomenem jest to, że w ciągu niedługiego czasu udało nam się z domu weselnego, którym przez wiele lat było Ostromecko stworzyć uniwersalne miejsce z duszą i z fajną historią, którą opowiadamy. Pracuje tu dużo ciekawych ludzi bardzo zaangażowanych w pracę. Czasami jeżdżę po Polsce i oglądam podobne miejsca. Ostatnio byłem w zamku Gołuchów koło Kalisz, który również zajął piąte miejsce, ale w kategorii zamków. Uważam, że my jesteśmy bardziej uniwersalni. U nas drzwi są zawsze otwarte, a tam po sezonie trzeba nacisnąć na guzik i pan się pyta: – O co chodzi? Mówisz, że chciałbyś zwiedzić, a pan: – Dobrze, ale o pełnej godzinie, proszę poczekać trzydzieści minut. Mówię o tym z przekąsem.
Nasi goście zauważają i mówią o naszej otwartości od samych drzwi. Bardzo lubię witać gości, a kiedy piętnaście lat temu zacząłem tu pracować, to ustawiłem biurko w pałacowym holu. Kiedyś chciałem być nawet konsjerżem.
– Wspominałeś, że Ostromecko jest miejscem uniwersalnym, ale możemy je trochę poszufladkować.
– Zacznijmy od muzyki. Sukcesem Ostromecka jest to, że od piętnastu lat przyjeżdżają tu melomani na koncerty. Pałace kojarzą się z muzyką. Do czasów pandemii koncerty odbywały się co niedzielę o godzinie 16.00 i dzięki temu mamy swoją publiczność. Mój pomysł polegał na tym, żeby zaprosić gości na obiad, następnie na koncert, a później na kawę. I tak to działało. Udawało nam się zapraszać interesujących artystów, z czego jestem dumny. Oczywiście w miarę naszych możliwości finansowych. Natomiast nigdy nie zaprezentowaliśmy żadnej szmiry niekompatybilnej z tym miejscem. Gramy tu dużo jazzu, dużo muzyki klasycznej na fortepianach – bo przecież mamy kolekcję zabytkowych fortepianów. Czasem udostępniamy je, jak w przypadku wypożyczenia fortepianu Zygmunta Noskowskiego na konferencję do Warszawy, gdzie zagra na nim znakomita pianistka Maria Gabryś – Heyke.
Sukcesem jest także nawiązywanie współpracy z najważniejszymi instytucjami muzycznymi w Polsce. Jesteśmy zauważani przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, który przysyła nam znakomitych pianistów. W przyszłym roku Uniwersytet Muzyczny zorganizuje w Ostromecku kurs mistrzowski na naszych fortepianach. To znaczy, że ktoś nas zauważył. Nie siedzimy – jak czasami się śmieję – na wsi i nic nie robimy. Działamy.
– Masz jeszcze inne pomysły na muzykę w Ostromecku?
– Pewnych rzeczy nie przeskoczymy. Pałace są za małe, pracowników merytorycznych jest za mało, bo czasami mamy tu prawdziwe urwanie głowy. Myślę nie tylko o turystach indywidualnych, ale o wycieczkach, grupach zorganizowanych, które przyjeżdżają do Ostromecka z całej Polski. W listopadzie przyjeżdża do nas grupa seniorów z Olsztyna, co mnie bardzo cieszy.
– Skoro pałace są za małe na koncerty, to może letnią porą wychodzicie na zewnątrz?
– Koncertowaliśmy przez lata przy pergoli. W tym roku zorganizowaliśmy koncert razem z Capellą Bydgosiensis, która zagrała pod dębem. Będzie również majówka. Jacek Herzberg, znakomity bluesmen wpadł na pomysł, żeby pograć tutaj bluesa. Robiliśmy to już kiedyś, ale nie widzę problemu, żeby wrócić na te ścieżki. Problemem z muzyką klasyczną w plenerze jest taki, że czasem trzeba przetransportować fortepian na zewnątrz, a my tego nie lubimy. A poza tym zmienna pogoda. Jeśli zacznie padać, to np. dwieście osób chce wejść do sali na osiemdziesiąt miejsc. Przyznam się, że przed każdym niedzielnym koncertem plenerowym w lipcu i w sierpniu byłem strzępkiem nerwów: uda się czy nie uda?
– Jak już jesteśmy na zewnątrz, wiele osób przyjeżdża do Ostromecka pospacerować po parku.
– Miejsce przyciąga parkiem, to prawda, jednak – powiem ogólnie – park wyrwał nam się spod kontroli. Mamy bardzo duży projekt organizowany z Narodowym Instytutem Dziedzictwa. Od dwóch lat pracownicy NID-u przyjeżdżają do nas, przeprowadzamy inwenturę parku. Wycięliśmy wiatrołomy, stare i chore drzewa. Nie było merytorycznej straty dla parku.
Będziemy próbowali przywrócić przestrzeni parkowej wygląd z początku XIX wieku, kiedy był zakładany przez Petera Josepha Lenné. Pewnie tego nie osiągniemy. Przez lata osie widokowe całkowicie się pogubiły, próbujemy je teraz odtworzyć. Tej pracy nie widać. Wytniesz cztery krzaki, odrostają nowe. Na dodatek mamy tylko kilku ogrodników, z czego kwalifikowany jest jeden, a pozostali mu pomagają.
– W parku są tak piękne miejsca jak ogród różany.
– Róże mają już swoje lata, należałoby posadzić nowe. No dodatek ścierają się tam różne koncepcje, bo wcześniej różanki nigdy w tym miejscu nie było. Tam rosły sady, z których jabłka i gruszki lądowały na pańskim stole.
– Za rozarium zostało jeszcze kilka drzew owocowych.
– Te jabłonie rosną tam już ponad sto lat! Pracownicy NID-u sugerują zlikwidowanie ogrodu różanego i powrót do sadów.
– Nie, nie, protestuję.
– Rozumiem, że będziesz bronił róż, ale na razie tylko o tym rozmawiamy. Natomiast mamy plan całkowitej przebudowy tarasu przy Starym Pałacu. Ma wrócić do wyglądu sprzed stu lat, kiedy był pięknym ogrodem.
– Ostromecko słynie nie tylko z kolekcji starych fortepianów, ale i akordeonów.
– Pokazujemy bydgoski przemysł muzyczny. Gramy na instrumentach, prezentujemy je, także akordeony wyprodukowane przez Sommerfelda. One cieszą gości, bo okazuje się, że w co drugim domu jest jeszcze grający akordeon, bo oni wyprodukowali w sumie ćwierć miliona tych instrumentów!
Dodam, że goście są zdumieni mnogością naszej oferty: fortepiany, akordeony, sowy. Tu każdy coś dla siebie znajdzie. Interesujesz się muzyką? Zapraszamy na koncerty. Interesujesz się instrumentami? Proszę uprzejmie. Pięknymi wnętrzami? Mamy, zapraszamy. Jesteś głodny? Restauracja czeka. Ostatnio oprowadzałem grupę środowisk kultury z Łodzi i jedna z pań patrząc na trawnik powiedziała, że aż się prosi, żeby na nim usiąść, coś zjeść i wypić. Uśmiechnąłem się, bo od lat mamy taki projekt.
– Czymś zaskoczyło cię to miejsce?
– Cały czas zaskakują mnie historie związane z naszymi gośćmi przyjeżdżającymi do nas z całej Polski. Nieprawdopodobnie mnie inspirują opowieści np. o zabytkach np. Dolnego Śląska. Nasi goście dzielą się na dwie grupy: na tych, co się nie interesują. Przychodzą i mówią: no, ładnie. I na takich, których Ostromecko wciąga jak bagno. Mówią mi: – Panie, tu trzeba by posiedzieć ze dwa dni! Odpowiadam: – Proszę bardzo, mamy pokoje gościnne. Zapraszamy na weekend.
A co do zaskoczeń, to od dawna chciałem wejść do krypty pod mauzoleum. Weszliśmy i zaskoczyło mnie to, że tam nic nie ma. Tylko trzy nietoperze.
Zapisz się na newsletter „Bydgoszcz Informuje”!


