Sylwia Poćwierz / Fot. Nadesłane
Jest trenerką sekcji pływania dla niepełnosprawnych zawodników Start Bydgoszcz. Prowadzi szkółkę pływania dla takich osób.
– Zaczęło się od tego, że mój mąż jest na wózku inwalidzkim, co nie przeszkadza mu w kierowaniu taksówką w Bydgoszczy – opowiada Sylwia Poćwierz, bo to o niej mowa. – Kiedyś, przed wypadkiem mąż pływał. Po wypadku nie wiedzieliśmy, jak zachowa się w wodzie. Pomogły obozy organizowane przez szczecińską Fundację Aktywnej Rehabilitacji.
– Ewa Lechniak przyjaciółka, trenerka kadry narodowej w parapływaniu pokazała nam, jak ciało męża będzie zachowywało się w wodzie – przypomina Sylwia Poćwierz. – Wtedy zaświeciła mi się lampka w głowie: a może czas na szkółkę pływacką? Wśród Bydgoszczan są niepełnosprawni, choć niewiele wtedy jeszcze wiedziałam na ten temat.
Zostanę trenerką
– Mam wspaniałą dwójkę już dorosłych dzieci syna Huberta i córkę Kornelię – opowiada. – Od 2019 roku jesteśmy razem ze Stanisławem – mąż po wypadku porusza się na wózku inwalidzkim, a przyjaźniliśmy się od dziecka. Podczas spotkania po latach zaiskrzyło i tak się zaczęła się moja przygoda z osobami niepełnosprawnymi – wspomina Sylwia Poćwierz.
Trenerka Fot. nadesłane
Wcześniej pracowała jako opiekunka medyczna i krawcowa.
– Pierwszy raz z osobami niepełnosprawnymi byłam na turnusie w Kołobrzegu. Tam mogłam się wiele nauczyć o niepełnosprawności – przede wszystkim poznać ten inny świat – opowiada Sylwia Poćwierz. – Mąż ma silne ręce, przy basenie przesiada się na podnośnik, który opuszcza go do wody. Nie na każdym basenie jest taki sprzęt.
Zrobiła uprawienia trenerskie i instruktorskie do terapii zajęciowej w wodzie dla osób niepełnosprawnych (dzieci niewidomych, z dziecięcym porażeniem mózgowym) i to ją wciągnęło. Zaczęła pomagać, także jako wolontariusz. Trzy lata temu zaczęli startować w zawodach organizowanych przez Polski Związek Sportu Osób Niepełnosprawnych START -Warszawa.
Start Bydgoszcz to Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych. Skupia wiele dyscyplin m.in. : strzelectwo, boccie (dyscyplina paraolimpijska), pływanie, ciężary. Sekcja pływacka, którą reaktywowała liczy szesnaście osób. Wcześniej na zawody jeździli sami razem z mężem.
Woda daje luz
Trzy razy w tygodniu trenują na Astorii. – Pływanie dla osób z niepełnosprawnością to przede wszystkim rehabilitacja. Są dzieci z dziecięcym porażeniem mózgowym, dzieci niewidome, młode dziewczyny z tytanowymi kręgosłupami. Niepełnosprawności są różne, ale to wspaniali pływacy, zawodnicy. Zanurzenie w wodzie dużo im daje – opowiada Sylwia Poćwierz. – Czują luz, swobodę. Niektórzy dopiero uczą się pływać. Proszę sobie wyobrazić sytuację, w której odcina panu nogi i trzeba z wózka zanurzyć się w basenie. Woda daje wolność i radość. Rozluźnia mięśnie. Kręgosłup odpoczywa od wózka. Dla autystów woda jest wyzwaniem. Na początku się jej boją, ale kiedy bariera zostanie przełamana, to nie chcą z niej wychodzić. Odnajdują się w wodzie.
Zawody, Sylwia i Stanisław Fot. nadesłane
– Dla mnie to jest inne życie. Jeżdżę z nimi na zawody, jesteśmy razem na zajęciach – opowiada Sylwia Poćwierz. – Pracuję z dziećmi z zespołem Downa. Widzę ich uśmiech, obserwuję postępy. Bywa, że ze względu na zapach chlorowanej wody nie chcą wchodzić do budynku basenu, a po czasie zaczynamy naukę pływania i wchodzimy na głęboką wodę. To dla mnie rewelacja. Procentuje empatia, cierpliwość. Oddaję całą siebie dla nich. Zaangażowanie rekompensuje mi uśmiech dzieci, podziękowanie rodziców, którzy widzą postępy. Niewidomy chłopiec z dziecięcym porażeniem mózgowym bał się wchodzić po drabince do basenu. Teraz schodzi i stoi w wodzie. Na razie pływa z „makaronami”, ale pewniej czuje się w wodzie. Tego się nie da opisać.
Zawody
Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych START Warszawa organizuje zawody w poszczególnych miastach. Zjeżdżają się zawodnicy z nie tylko ze START-ów, ale i dzieci niepełnosprawne ruchowo które chcą startować. Muszą przejść specjalną klasyfikację i pływają w swoich klasach. Oczywiście są medale, ale chyba najważniejsze są spotkania, uśmiechy. Ostatnio byli trzy dni na zawodach w Katowicach. Niby droga daleka, zmęczenie, ale uśmiechami i radością akumulatorki ciągle są naładowane.
Nauka pływania rozpoczyna się od wejścia do wody. Jak przemieścić się z brzucha na plecy? Kiedy jesteś po wypadku, ciało zupełnie inaczej się zachowuje, tego się uczą. Jaki jest zakres ręki, co się stanie podczas zamachu. U każdego z niepełnosprawnych jest inaczej. Każdy wymaga indywidualnego podejścia. I po to jestem ja aby pokazać, nauczyć.
W wodzie Fot. nadesłane
– Wyjazdy na zawody są refundowane – mówi Sylwia Poćwierz. – Jadę jako wolontariusz-trener. Mam satysfakcję, że daję im coś, co może w przyszłości zaowocować. Przede wszystkim daję możliwość rozwoju fizycznego, psychicznego. Może któreś z nich pojedzie na olimpiadę? Ażeby dostać się do kadry narodowej trzeba robić wyniki. Każdy ma szansę tylko trzeba trenować.
– Współpracuję z autystycznymi przedszkolami, po to jest szkółka KOI Nauczyciele w czasie przedszkolnym przyprowadzają na basen dzieci i zaczynamy od oswajania się z wodą. Później zajęcia w brodziku. Niektóre dzieci reagują na każdy bodziec, dlatego mam umowę z zarządem basenu, że wyłączają na ten czas zbędne źródła hałasu. Cieszą mnie ich postępy, kiedy są gotowi na wejście do głębszego basenu z „makaronem” i uczymy się pływać. To jest ta satysfakcja .
Sylwia Poćwierz: – Każda utrata sprawnością związana jest z wielkim załamaniem. Kończy się świat. W maju przeszłam operację kręgosłupa. Lekarz powiedział, że najlepszą rehabilitacją dla mnie będzie woda. Ucieszyłam się, bo przecież codziennie jestem w wodzie. Musiałam zrezygnować z pracy w szpitalu, ale już działałam w szkółce pływania. Powiedziałam sobie: będziesz robić coś innego!
Rozmowy
Jeździmy z mężem na spotkania z osobami po wypadku. Świat odwrócił się im do góry nogami. Mają wiele pytań, a my ze Stasiem odpowiadamy. Ludzie się obawiają, czy nie rozpadnie im się związek, a jak będzie teraz z seksem. Mają mnóstwo wątpliwości, obaw. Najlepiej rozmawiać o tym z osobą, której też coś się stało. Trzeba na nowo zorganizować mieszkanie. Z poziomu wózka wszystko wygląda inaczej. Kiedy zaczęłam mieszkać z mężem, to mieszkałam na drugim piętrze. W czasie obozów osoby niepełnosprawne uczone były samodzielności. Co zrobić, kiedy się przewrócisz i wypadniesz z wózka? Jak się umyć? Nie tylko mieszkanie przestawione jest do góry nogami, ale przede wszystkim życie drugiej osoby. Ludziom po wypadku jest bardzo ciężko.
– A jak to jest być z osobą niepełnosprawną? Możesz bać się takiego związku, ale miłość zrobi swoje, żebyście byli razem – opowiada. – Lubię pływać – razem pływamy, tańczyć – bawiliśmy się na weselu. Kocham góry – idę w góry, mąż zostaje na dole, chociaż gdzie da radę wjechać, to wjeżdża. Lot samolotem – nie ma problemu. Wchodzimy jako piersi, wychodzimy ostatni. Zawsze niepełnosprawność dużo zabiera, ale inne daje i można z nich korzystać.
Sylwia Poćwierz: – Świat ludzi niepełnosprawnych jest świetny, czasem mówię, że nawet lepszy niż zwykłych ludzi. Pierwsi, pomimo swoich niepełnosprawności są uśmiechnięci. Uogólniam, bo są i tacy, którzy obwiniają wszystkich za to co im się stało.
Jest dobrze
– Przed operacją groziło mi, że jedna noga przestanie mi działać – opowiada Sylwia Poćwierz. – Musiałam być zoperowana, a kiedy wieźli mnie na blok operacyjny, to myślałam: a jeśli i ja będę jeździć na wózku? Dwóch wózkowców w domu? Niby wiem, jak z tym żyć, ale powiedziałam sobie, że nigdy nie wsiądę na wózek. Od operacji nie dźwigam męża. Łazienka z prysznicem była dostosowana do męża, ale ja chciałam wannę. Staszek, mąż, zgodził się, teraz z wózka przesiada się na brzeg wanny, przekłada nogi do środka i może się wykąpać. A jak będziemy starsi, to się wymyśli coś innego.
W taksówce Stachu wozi wózek z przodu. Jak się coś – odpukać – stanie, to sam wysiądzie. Ludzie się patrzą, że niepełnosprawny prowadzi taksówkę. Niepełnosprawność zawsze wzbudza niezdrową ciekawość.
Pływanie
Sylwia Poćwierz: – W zawodach Wody Bydgoskiej startowaliśmy we troje: Stasiu, Paulinka i ja. Nie zgłosiłam, że mąż jest na wózku. Przyjechaliśmy na start. Wszyscy się elegancko zachowali. Prezydent Bydgoszczy podszedł do nas, pogratulował, nawet nie wiedziałam, że to prezydent. Mamy pamiątkowe zdjęcie.
Sylwia i Stanisław podczas zawodów Wody Bydgoskiej Fot. nadesłane
– Uważam, że niepełnosprawni powinni zabiegać o ułatwienia przy różnych inwestycjach – dodaje Sylwia Poćwierz. – Ma powstać kąpielisko w Parku Centralnym. Napisaliśmy, żeby przy projektowaniu nie zapomnieć o potrzebach osób z niepełnosprawnością. Przy okazji remontu obserwatorium na Śnieżce poprosiłam męża, żeby przypomniał o potrzebach także tej grupy turystów. To są ziarenka, które trzeba posiać. A ile zmieniło się w pociągach?! Zgłaszasz, ktoś przyjdzie, założy podjazd – rewelacja. A przede wszystkim społeczność. Coraz więcej osób niepełnosprawnych widać na ulicach. Chciałabym, żeby w Bydgoszczy było ich jeszcze więcej. Potrzebne są integracyjne festyny, oni nie chcą być izolowani. Brakuje dla nich pracy, a oni nie chcą siedzieć w domach. Rozumiem, że dla pracodawcy może to być kłopot, ale to są rewelacyjni ludzie. Dla osób niepełnosprawnych nie ma barier. Bariery nie zawsze są widoczne. Czasem największe znajdują się w naszych głowach. Kiedy patrzę na ulicy na kilka osób z niepełnosprawnością, idących razem, uśmiechających się, rozmawiających i cieszących się życiem to myślę sobie jak wiele możemy się od nich nauczyć. My widzimy tylko chwilkę, która spędzają na ulicy czy w sklepie. Nie widzimy walki, wysiłku i determinacji kryjących się za ich codziennością. Ja to wiem, bo widzę w domu, ile czasami prosta rzecz kosztuje mojego męża, a mimo to wiele z tych osób potrafią się uśmiechać. Są życzliwi i cieszą się z małych rzeczy. Może właśnie od nich powinniśmy się uczyć dostrzegania piękna w codziennym życiu. To, że są niepełnosprawni nie znaczy, że mają zabrane prawo do szczęścia i marzeń.
– Obecna praca jest dla mnie czymś więcej niż nauką kolejnych ruchów w wodzie. To dawanie nadziei, budowanie pewności siebie i pokazywanie, że każdy zasługuje na szansę, by spełniać marzenia.
Zapisz się na newsletter „Bydgoszcz Informuje”!
